മുഹമ്മദ് സ്വന്തം താൽപ്പര്യത്തിനുവേണ്ടി എഴുതിയതാണ് ഖുർആൻ; ഇസ്‌ലാമിൽ സ്ത്രീ അടിമയും ലൈംഗികവസ്തുവും മാത്രം: തസ്‌ലീമ നസ്രീൻ

മുഹമ്മദ് സ്വന്തം താല്‍പ്പര്യത്തിനും, സൗകര്യത്തിനും, സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടി എഴുതിയതാണ് ഖുര്‍ആൻ എന്ന് തസ്ലീമ നസ്രീന്‍.സ്ത്രീയെ അടിമയോ, കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കുന്ന യന്ത്രമോ ലൈംഗിക വസ്തുവോ ആയി മാത്രമേ ഇസ്ലാം മതം കണക്കാക്കുന്നുള്ളുവെന്നും തസ്ലിമ.

Litmus 25 ൽ എസൻസ് ഗ്ലോബലിന്റെ സമഗ്രസംഭാവനാ പുരസ്കാരം സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് തസ്ലിമ നസ്റിൻ നടത്തിയ പ്രസംഗത്തിലാണ് അവർ ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്.പ്രസംഗത്തിന്റെ മലയാള പരിഭാഷ പൂർണരൂപത്തിൽ…

നന്ദി.
ലിറ്റ്മസ് 25-നും ഇവിടെ കൂടിയ ഓരോരുത്തർക്കും നന്ദി.

നിരീശ്വരവാദികളെ, യുക്തിവാദികളെ, മതേതരവാദികളെ, സ്വതന്ത്രചിന്തകരെ.

ഇത്തരമൊരു സദസ്സിൽ വെച്ച് ആജീവനാന്ത നേട്ടത്തിനുള്ള പുരസ്കാരം സ്വീകരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ബഹുമതി എനിക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാനാവില്ല.

നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു നിൽക്കുന്നു. സത്യത്തെ ഭയപ്പെടാത്ത ആയിരക്കണക്കിന് മനസ്സുകൾ. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തമായ ആയിരക്കണക്കിന് ഹൃദയങ്ങൾ. ഇത് വെറുമൊരു സമ്മേളനം മാത്രമല്ല. ഇതൊരു പ്രഖ്യാപനമാണ്.

വിശ്വാസം വ്യക്തിപരമാണ്, എന്നാൽ വിമർശനം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
എല്ലായിടത്തും സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളെ പിന്തുണച്ചുകൊണ്ട്, ഞാൻ എല്ലാത്തരം മതങ്ങളെയും, പാരമ്പര്യ പൈതൃകങ്ങളെയും, സംസ്കാരങ്ങളെയും, ആചാരങ്ങളെയും വിമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മുസ്ലീം തീവ്രവാദികൾ എന്നെ ‘മുസ്ലീം വിരോധി’ എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നു. ചിലർ തസ്‌ലിമ നിരീശ്വരവാദിയല്ലെന്നും, അവർ ഇസ്‌ലാം വിരുദ്ധയാണെന്നും വരെ വാദിക്കുന്നു. എനിക്കൊരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കാനുണ്ട്: ഞാൻ ആരെയും വെറുക്കുന്നില്ല.

ഇസ്ലാം വിരുദ്ധം, ഇസ്ലാമോഫോബിക് തുടങ്ങിയ ലേബലുകൾക്കൊക്കെ എന്താണ് അർത്ഥം? ഒരു നിരീശ്വരവാദി ഇസ്ലാം ഭക്തനായിരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? ഞാൻ ശരിക്കും ഒരു നിരീശ്വരവാദിയാണെങ്കിൽ, എന്തിനാണ് ഇസ്‌ലാമിനെയല്ലാതെ മറ്റ് മതങ്ങളെ വിമർശിക്കാത്തതെന്ന് അവർ ചോദിക്കുന്നു. ഞാൻ എല്ലാ മതങ്ങളെയും വിമർശന വിധേയമാക്കാറുണ്ട് എന്നതാണ് സത്യം. അത് അവർ കാണുന്നുണ്ട്, എന്നിട്ടും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. കാരണം, എന്നെ ‘ഇസ്ലാം വിരുദ്ധ’ എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നതിൽ അവർ വിജയിച്ചാൽ, എൻ്റെ ശബ്ദത്തിന് ശക്തി കുറയുമെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. പക്ഷേ, ഞാൻ വ്യക്തമാക്കട്ടെ:

ഇസ്‌ലാമിനും അതിൻ്റെ മൗലികവാദങ്ങൾക്കും എതിരെ ഞാൻ വിമർശിക്കുന്ന അതേ അളവിൽ മറ്റു വിശ്വാസങ്ങളെയും വിമർശിക്കണമെന്ന് ആരെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അവർക്ക് തെറ്റി. ഒരു മതം വരുത്തുന്ന വിനാശങ്ങൾക്ക് ആനുപാതികമാണ് എൻ്റെ വിമർശനം. ഒരു മതം എത്രത്തോളം മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ ലംഘിക്കുന്നുവോ, സ്ത്രീകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നുവോ, അസഹിഷ്ണുത വളർത്തുന്നുവോ, ക്രൂരതയും കാടത്തവും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം ഞാൻ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യും.

അപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളോട് ചോദിക്കട്ടെ, ഇന്ന് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മതതീവ്രവാദികൾ ഏത് മതത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്? ആരുടെ പേരിലാണ് അവിശ്വാസികൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നത്? എഴുത്തുകാരെയും വിമർശകരെയും വെട്ടിക്കൊല്ലുന്നത് ആരാണ്? ആരെക്കുറിച്ചുള്ള കാർട്ടൂണുകളാണ് ലോകത്ത് തീയിട്ടു നശിപ്പിക്കുന്നത്? ബുദ്ധന്റെയാണോ? കൃഷ്ണന്റെയാണോ? രാമന്റെയാണോ? യേശുവിന്റെയാണോ? മോശയുടെയാണോ? അതോ മുഹമ്മദിന്റെയാണോ?

ലോകമെമ്പാടും ഭീകരത പടർത്താൻ ഏത് മതത്തിൽ നിന്നാണ് ഭീകരവാദികൾ ആവർത്തിച്ച് ഉയർന്നുവരുന്നത്? ഏത് മതമാണ് സ്ത്രീകളെ തല മുതൽ കാൽ വരെ മൂടിവെക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നത്? അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ അടിയറവ് വെക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്?

അവർ ആരായിരുന്നാലും, ഞാൻ എന്നും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ കൂടെ നിന്നിട്ടുണ്ട്. മുസ്ലീങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ അവരെ പ്രതിരോധിച്ചു. അതുപോലെ ബംഗ്ലാദേശിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഹിന്ദുക്കളെയും, പാകിസ്താനിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ക്രിസ്ത്യാനികളെയും ഞാൻ പ്രതിരോധിച്ചു.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മതപരമായ സ്വത്വം അപ്രസക്തമാണ്. മനുഷ്യർക്ക് വിശ്വസിക്കുകയോ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാം, എന്നാൽ ഒരാൾ തൻ്റെ വിശ്വാസത്തിൻ്റെയോ അവിശ്വാസത്തിൻ്റെയോ പേരിൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെടരുത്. ഞാൻ എന്നും ആ തത്വത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നിട്ടുണ്ട്.

മതത്തോടുള്ള എൻ്റെ വിമർശനം എഴുത്തിലൂടെയാണ് ഞാൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. ഞാൻ വിശ്വാസികളെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിക്കാറില്ല. ഞാൻ അക്രമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ മതഭ്രാന്തന്മാർ സംവാദത്തിലോ ചർച്ചയിലോ ഏർപ്പെടാനോ എഴുത്തിലൂടെ പ്രതികരിക്കാനോ വിസമ്മതിക്കുന്നു. പകരം, അവർ എന്നെ കൊല്ലാൻ വരുന്നു. കാരണം, വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിച്ചവനെ കൊല്ലണമെന്ന് അവരുടെ മതം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ചിലർ ഇപ്പോഴും ഇസ്‌ലാം സമാധാനത്തിന്റെ മതമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ എൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഞാൻ കണ്ടത് നേർവിപരീതമാണ്.

തൻ്റെ മതങ്ങളിലെ യാഥാസ്ഥിതിക ആചാരങ്ങളെ വിമർശിക്കാതെ ഒരു രാജ്യവും പരിഷ്കൃതമായിട്ടില്ല എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. മതത്തെയും ഭരണകൂടത്തെയും വേർതിരിക്കാതെ, ഒരു ഭരണകൂടവും സമൂഹവും ആധുനികമായിട്ടില്ല.

ഇസ്‌ലാം വിമർശനാതീതമായി തുടരണോ? സ്വന്തം രാജ്യങ്ങളിൽ മതേതരത്വത്തിന്റെ ആനുകൂല്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന പല ബുദ്ധിജീവികളും, മുസ്ലീങ്ങളുടെ മതവികാരത്തെ വ്രണപ്പെടുത്തുമെന്ന് ഭയന്ന് ഇസ്‌ലാമിക സ്ത്രീ-അടിച്ചമർത്തലിനെ വിമർശിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ, കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴുള്ളതുപോലെ തുടരണമോ? സ്ത്രീകൾ നിശ്ശബ്ദരായി കഷ്ടപ്പെടുന്നത് തുടരണോ?
ഇസ്‌ലാമിനെ വിമർശിക്കാതെ, ഖുർആൻ പഠനത്തിന് പകരം മതേതര വിദ്യാഭ്യാസം നൽകാൻ ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല. ഇസ്‌ലാം അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രാഷ്ട്രീയം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഒരിക്കലും സാധിക്കില്ല. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ഇസ്‌ലാമിക രാജ്യങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇരുട്ടിൽ തുടരും. സ്ത്രീകൾക്ക് ഒരു പൂർണ്ണ മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഒരിക്കലും ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയില്ല.

കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്നെ ഖുർആൻ വാക്യങ്ങൾ വായിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഞാൻ ചൊല്ലിയ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. മറ്റ് കുട്ടികളെപ്പോലെ ഞാനും വെറും ശബ്ദങ്ങൾ ഉരുവിടുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ഭാഷ ബംഗാളിയായിരുന്നു, അറബിയായിരുന്നില്ല. എത്ര തവണ ആവർത്തിച്ച് മനഃപാഠമാക്കിയാലും, ഞാൻ എന്ത്‌ പാഠമാണ് ഉരുവിടുന്നതെന്ന് അറിയാൻ എനിക്ക് ഒരു വഴിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഖുർആൻ അതിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ഭാഷയിൽ വായിക്കാനാണ് അല്ലാഹു ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അത് അതിൻ്റെ അർത്ഥം അറിയാൻ ഞാൻ കൂടുതൽ ജിജ്ഞാസയുള്ളവളായി. ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഖുർആന്റെ ഒരു ബംഗാളി പരിഭാഷ കണ്ടെത്തി. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന അതിലെ ഓരോ വാക്കും ഞാൻ വായിച്ചു.

എന്നിട്ട് എന്തുണ്ടായെന്നറിയാമോ? ഞാൻ ഒരു നിരീശ്വരവാദിയായി. നിരീശ്വരവാദം, മതേതരത്വം അല്ലെങ്കിൽ മാനവികത എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുസ്തകവും എനിക്ക് ഒരു നിരീശ്വരവാദിയാകാൻ വേണ്ടി വായിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. മുസ്ലീങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിരീശ്വരവാദത്തിന് പ്രചോദനം നൽകുന്ന ഏറ്റവും നല്ല പുസ്തകം ഖുർആൻ തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഞാൻ വളർന്നപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കി, മറ്റ് മതങ്ങളെപ്പോലെ ഇസ്‌ലാമും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുമായോ, സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളുമായോ, അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവുമായോ, ജനാധിപത്യവുമായോ പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലെന്ന്. ഒരു യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യത്തിൽ, മതവും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. മത നിയമപ്രകാരം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ല. മതപരമായ നിയമങ്ങളാൽ ഭരിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ല.

അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ പ്രശംസിക്കാനുള്ള അവകാശമുള്ളത് പോലെ വിയോജിക്കാനും, വ്രണപ്പെടുത്താനുള്ള, അവകാശവും ഉൾപ്പെടണം. പല രാജ്യങ്ങളിലെയും ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും അറിയാത്തതോ അംഗീകരിക്കാത്തതോ ആയ ഒരു സത്യമാണിത്. വ്രണപ്പെടുത്താനുള്ള അവകാശമില്ലെങ്കിൽ, അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം നിലനിൽക്കില്ല. അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാതെ, ജനാധിപത്യം പ്രവർത്തിക്കില്ല.

സ്ത്രീകളെ ഇസ്ലാം സ്വതന്ത്രരായ മനുഷ്യരായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. പുരുഷനെയാണ് ആദ്യത്തെ സൃഷ്ടിയായി കണക്കാക്കുന്നത്, സ്ത്രീകളെ പുരുഷൻ്റെ സന്തോഷത്തിനായി സൃഷ്ടിച്ച രണ്ടാംകിട ജീവിയായി കണക്കാക്കുന്നു. ഇസ്‌ലാം സ്ത്രീയെ ഒരു അടിമയായോ, കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കുന്ന യന്ത്രമായോ, ലൈംഗിക വസ്തുവായോ മാത്രമേ കണക്കാക്കുന്നുള്ളൂ. അതിൽ കൂടുതലായി ഒന്നുമില്ല. വീട്ടിൽ താമസിച്ച് ഭർത്താവിനെ അനുസരിക്കുക എന്നതാണ് അവളുടെ കർത്തവ്യം. സ്ത്രീകൾ ദുർബലരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു, അതിനാൽ അവരുടെ ശരീരവും, മനസ്സും, ആഗ്രഹങ്ങളും, സ്വാതന്ത്ര്യവും പുരുഷന്മാർ നിയന്ത്രിക്കണം. സ്ത്രീകളെ ഇസ്‌ലാം ബുദ്ധിപരമായും, ധാർമ്മികമായും, ശാരീരികമായും താഴ്ന്നവരായി കാണുന്നു.

വിവാഹത്തിൽ പുരുഷന്റെ അവകാശങ്ങളെ മാത്രമാണ് ഇസ്‌ലാം സംരക്ഷിക്കുന്നത്. വിവാഹം പൂർത്തിയായാൽ, സ്ത്രീകൾക്ക് അതിനുള്ളിൽ യാതൊരു അവകാശവുമില്ല. ഖുർആൻ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: “നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകൾ നിങ്ങളുടെ കൃഷിയിടങ്ങളാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ അവരിലേക്ക് പോകാം”. ഇസ്‌ലാം സ്ത്രീകളെ മാനസികമായി താഴ്ന്നവരായി കണക്കാക്കുന്നു.

വിവാഹ-വിവാഹമോചന കേസുകളിൽ സ്ത്രീയുടെ മൊഴി അനുവദനീയമല്ല. ഒരു സ്ത്രീ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ, അവൾ കോടതിയിൽ നാല് പുരുഷ സാക്ഷികളെ ഹാജരാക്കണം. അവൾക്ക് അതിന് കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ബലാത്സംഗം ചെയ്തയാൾക്കെതിരെ കുറ്റമില്ല. ഇസ്‌ലാമിക നിയമത്തിൽ, രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ മൊഴി ഒരു പുരുഷന്റെ മൊഴിക്ക് തുല്യമാണ്. ഒരു പുരുഷൻ തൻ്റെ ഭാര്യ വ്യഭിചാരം ചെയ്തതായി സംശയിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടിയുടെ നിയമസാധുത നിഷേധിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഒറ്റ മൊഴി നാല് സാക്ഷികളുടെ മൊഴിക്ക് തുല്യമാണ്. സമാനമായ രീതിയിൽ ഭർത്താവിനെതിരെ കുറ്റം ചുമത്താൻ ഒരു സ്ത്രീക്ക് അവകാശമില്ല. സഹോദരന്മാർക്ക് തുല്യമായി സ്വത്ത് അനന്തരാവകാശമായി നേടാൻ സ്ത്രീകളെ അനുവദിക്കുന്നില്ല. പുരുഷന് സ്ത്രീയുടെ ഇരട്ടി അനന്തരാവകാശം ലഭിക്കുമെന്ന് അല്ലാഹു പറയുന്നു.

എല്ലാ അവകാശങ്ങൾക്കും സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾക്കും ശേഷം, എല്ലാ ലൈംഗിക സുഖങ്ങളും, യജമാനനാകാനുള്ള സുഖവും അനുഭവിച്ച ശേഷം, അല്ലാഹു പുരുഷന്മാർക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വീഞ്ഞും, ഭക്ഷണവും, 72 കന്യകമാരെയും പ്രതിഫലമായി നൽകും. ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാര്യമാരും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഭക്തയായ സ്ത്രീക്ക് എന്താണ് പ്രതിഫലം? ഒന്നുമില്ല. ഭൂമിയിൽ വെച്ച് തനിക്ക് കഷ്ടപ്പാടുണ്ടാക്കിയ അതേ പഴയ ഭർത്താവ്, അതേ പുരുഷൻ.

എനിക്ക് ഒരു നിരീശ്വരവാദിയാകാൻ എളുപ്പമായിരുന്നു. ഞാൻ സയൻസ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് സൂര്യൻ ഭൂമിയെ ചുറ്റുന്നു, ചന്ദ്രന് അതിൻ്റേതായ പ്രകാശമുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ ഭൂമിയെ താങ്ങി നിർത്താനാണ് പർവതങ്ങൾ, അത് എവിടെയും വീഴാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് എന്നൊക്കെ അംഗീകരിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുള്ളവരല്ല ഖുർആൻ എഴുതിയതെന്ന് എനിക്ക് സംശയം തോന്നുകയും പിന്നീട് ഉറപ്പാകുകയും ചെയ്തു.

ഞാൻ ഖുർആൻ മാത്രമല്ല, ഹദീസ്, അതായത് മുഹമ്മദിൻ്റെ വാക്കുകളും വായിച്ചു. പ്രവാചകനായ മുഹമ്മദിൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ, അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പ്രശ്നം വരുമ്പോഴെല്ലാം അല്ലാഹു സൗകര്യപൂർവ്വം അത് പരിഹരിക്കുന്ന നിരവധി സംഭവങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടെത്തി. ഉദാഹരണത്തിന്, തൻ്റെ മരുമകളെ കണ്ടപ്പോൾ ലൈംഗിക ഉത്തേജനം ഉണ്ടായപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞ് അല്ലാഹു ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മകൻ ദത്തെടുക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു, അതിനാൽ സ്വന്തം മകനല്ല. അങ്ങനെ ആ വിവാഹം ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടു. കൂടാതെ, അദ്ദേഹം ഒരു പുതിയ നിയമം കൊണ്ടുവന്നു. മുസ്ലീങ്ങൾക്ക് ഇനി കുട്ടികളെ ദത്തെടുക്കാൻ അനുവാദമില്ല.

മുഹമ്മദ് 11 തവണ വിവാഹം കഴിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വധുക്കളിൽ ഒരാളായ ആയിഷയ്ക്ക് ആറ് വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. തൻ്റെ ഭാര്യമാരെയും അടിമ സ്ത്രീകളെയും തൻ്റെ കൈവശമുള്ള എല്ലാ യുദ്ധത്തടവുകാരായ സ്ത്രീകളെയും ആസ്വദിക്കാൻ അല്ലാഹു അനുമതി നൽകിയെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അക്കാലത്ത് വിധവകളെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് നിയമപരമായിരുന്നെങ്കിലും തൻ്റെ മരണശേഷം തൻ്റെ ഭാര്യമാരിൽ ആരെയും പുരുഷന്മാർ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം നിയമവിരുദ്ധമാക്കി. മുഹമ്മദ് സ്വന്തം താൽപ്പര്യത്തിനും, സൗകര്യത്തിനും, സന്തോഷത്തിനും വേണ്ടിയാണ് ഖുർആൻ എഴുതിയതെന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. മറ്റ് മതങ്ങളെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചപ്പോൾ, അവയും സ്ത്രീകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടെത്തി.

ഇസ്‌ലാം നിരപരാധികളെ കൊല്ലുന്നതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ല, പരിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ അല്ലാഹു ഒരിക്കലും കൊലപാതകത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നില്ല, അത്തരം പ്രവൃത്തികൾ സമൂഹത്തിൽ തെറിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചില വഴിതെറ്റിയ വ്യക്തികളുടെ പ്രവൃത്തികളാണ് എന്നൊക്കെ പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും. ഇസ്‌ലാം എന്നാൽ സമാധാനമെന്നും, ഇസ്‌ലാം എന്നാൽ സഹിഷ്ണുതയെന്നും നമ്മളോട് പറയുന്നു. എന്നാൽ ഇത് സത്യമാണോ? ഇസ്‌ലാം ശരിക്കും സമാധാനവും, സഹിഷ്ണുതയും, അഹിംസയുമാണോ പഠിപ്പിക്കുന്നത്? അല്ലാഹുവിന്റെ പേരിൽ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന മുസ്ലീങ്ങൾ മറ്റൊന്നാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്. തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് ജിഹാദ് അഥവാ വിശുദ്ധ യുദ്ധമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. അവിശ്വാസികളെ കൊല്ലുന്നത് ഓരോ മുസ്ലിമിനും നിർബന്ധമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസക്കാരെ കൊല്ലാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം ശരീരം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നവർ, തങ്ങൾക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. സ്വർഗ്ഗീയ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും ശുദ്ധമായ വീഞ്ഞ് കുടിക്കാനും കന്യകമാരുമായുള്ള സഹവാസം ആസ്വദിക്കാനും അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുമെന്ന് അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

പ്രവാചകൻ മക്കയിൽ ആയിരുന്ന, ശക്തനല്ലാത്ത സമയത്ത്, അദ്ദേഹം സഹിഷ്ണുതയ്ക്ക് വേണ്ടി ആഹ്വാനം ചെയ്തു,

“നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ മതം, എനിക്ക് എൻ്റെ മതം” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, ഖുർആൻ്റെ പൊതുവായ തത്വം സഹിഷ്ണുതയാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ പലപ്പോഴും ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. തൻ്റെ ശത്രുക്കളോട് ദയയോടെ സംസാരിക്കാൻ അദ്ദേഹം അനുയായികളെ ഉപദേശിച്ചു. ക്ഷമയോടെയിരിക്കാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിച്ചു, “മതത്തിൽ നിർബന്ധമില്ല” എന്നും പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം അധികാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ അതെല്ലാം അടിമുടി മാറി. അപ്പോൾ, അവിശ്വാസികളെ ശിക്ഷിക്കുന്നതും വധിക്കുന്നതും, ദയയും കരുണയുമില്ലാത്ത എണ്ണമറ്റ വാക്യങ്ങളാൽ ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇസ്‌ലാമിൻ്റെ സഹിഷ്ണുത തെളിയിക്കാൻ ഉദ്ധരിക്കുന്ന വാക്യങ്ങൾ, സഹിഷ്ണുതയുടെയോ ക്ഷമയുടെയോ ഒരു അംശം പോലും ഇല്ലാത്ത മറ്റ് പല വാക്യങ്ങളെയും അവഗണിക്കുന്നു. പ്രവാചകൻ തന്നെ അക്രമത്തിന് നേതൃത്വം നൽകി.ഉദാഹരണമായി, ജൂത വാസസ്ഥലങ്ങളെ ആക്രമിക്കുകയും, അവരുമായി ഒപ്പിട്ട ഉടമ്പടികൾ ലംഘിക്കുകയും, അവരുടെ വസ്തുവകകൾ കണ്ടുകെട്ടിയ ശേഷം ചിലരെ നാടുകടത്തുകയും, മറ്റുള്ളവരെ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യുകയും, അവരുടെ ഭാര്യമാരെയും കുട്ടികളെയും അടിമകളാക്കുകയും ചെയ്തു. തൻ്റെ ആക്രമണങ്ങളിൽ പിടിച്ചെടുത്ത സ്ത്രീകളെ, ഏറ്റവും സുന്ദരികളായവരെ തനിക്കുവേണ്ടി മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തൻ്റെ സൈനികർക്ക് വിതരണം ചെയ്തു. ഇത് കെട്ടുകഥകളല്ല, ആധികാരിക ഇസ്‌ലാമിക ചരിത്രത്തിലെയും ഹദീസുകളിലെയും രേഖകളാണ്. മധ്യകാല ലോകത്തിലെ വിജയികൾക്കും നേതാക്കൾക്കും ഇടയിൽ അത്തരം പെരുമാറ്റം അജ്ഞാതമോ അസാധാരണമോ ആയിരുന്നില്ലെന്ന് വാദിക്കാം. എന്നാൽ സമാധാനപരമായ ഒരു വിശുദ്ധനോ, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ സൃഷ്ടികൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള കാരുണ്യമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരാൾക്കോ ഇത് തീർച്ചയായും യോജിച്ചതല്ല.

അനീതിക്കും അസമത്വത്തിനും, മതപരമായ ഭീകരതയ്ക്കും അന്ധവിശ്വാസത്തിനും, മതാന്ധതയ്ക്കും യാഥാസ്ഥിതികതയ്ക്കും എതിരെ ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും പോരാടുകയാണ്. മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കും, സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും, അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും, മാനവികതയ്ക്കും വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പോരാടുന്നത്. സത്യം പറയാൻ ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. നിരീശ്വരവാദികളായ, യുക്തിവാദികളായ, മതേതരവാദികളായ, സ്വതന്ത്രചിന്തകരായ നിങ്ങളോട് ഞാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു: ഉറച്ചുനിൽക്കുക. സംസാരിക്കുക, എഴുതുക, പ്രതിഷേധിക്കുക, വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുക, ഉപദേശം നൽകുക, നിശ്ശബ്ദരാക്കപ്പെട്ടവരെ പ്രതിരോധിക്കുക. ശബ്ദമുയർത്തേണ്ട സമയത്ത് അടക്കം പറയരുത്. സത്യം പറയേണ്ടപ്പോൾ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യരുത്. യുക്തി ധാര്‍ഷ്‌ട്യം വേണ്ടിടത്ത് തലകുനിക്കരുത്. മതപരമായ തീവ്രവാദത്തിന്റെ മതിലുകൾ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് തകർക്കും. ഇരുട്ടിലേക്ക് നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് വെളിച്ചം കൊണ്ടുവരും. ഇത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. ഇത് നമ്മുടെ ബഹുമതിയാണ്. ഇത് നമ്മുടെ പോരാട്ടമാണ്.

നമുക്ക് നിർഭയരായിരിക്കാം. നമുക്ക് വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്തവരായിരിക്കാം. നമുക്ക് അചഞ്ചലരായിരിക്കാം. നമ്മളാണ് യുക്തിയുടെ വാഹകർ. നമ്മളാണ് അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെയും സംരക്ഷകർ. നമ്മളാണ് അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ.

ആളുകളെയും സമൂഹത്തെയും മതേതരവൽക്കരിക്കുക, ശാസ്ത്രബോധം വളർത്തുക, മതപരമായ മതാന്ധതയിൽ നിന്നും അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ നിന്നും ലോകത്തെ മോചിപ്പിക്കുക. അവസാനം, സത്യം സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തെ അതിജീവിക്കും. നീതി അടിച്ചമർത്തലിന് മേൽ വിജയം നേടും. യുക്തി ഭയത്തെ കീഴടക്കും.

ഞാൻ 31 വർഷമായി പ്രവാസത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. 31 വർഷം മുമ്പ് എന്നെ എൻ്റെ രാജ്യത്ത് നിന്ന് പുറത്താക്കി. മതഗ്രന്ഥങ്ങൾ കാലഹരണപ്പെട്ടതും സാഹചര്യത്തിനു യോജിക്കാത്തതാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതായിരുന്നു എൻ്റെ കുറ്റം. എനിക്കൊരു വീടില്ലെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം. ഞാൻ ഒരു ബംഗാളി എഴുത്തുകാരിയാണ്, പക്ഷേ ബംഗാളിൽ എനിക്ക് ഇടമില്ല. ബംഗ്ലാദേശ് എന്നെ പുറത്താക്കി. എൻ്റെതല്ലാത്ത കുറ്റത്തിന് പശ്ചിമ ബംഗാൾ പോലും എന്നെ രാജ്യത്ത് നിന്ന് പുറത്താക്കി.

എന്നാൽ എനിക്കൊരു വീടുണ്ട്. എൻ്റെ വീട് ഓരോ യുക്തിവാദിയുടെയും ഹൃദയമാണ്. ഓരോ സ്വതന്ത്രചിന്തകന്റെയും ഹൃദയം. ഓരോ മതേതരവാദിയുടെയും ഹൃദയം. ഓരോ മാനവികതാവാദിയുടെയും ഹൃദയം. അവരുടെ ഐകദാർഢ്യമാണ് എൻ്റെ അഭയം. അവരുടെ സ്നേഹമാണ് എൻ്റെ രാജ്യം.

ഞാൻ ഖേദിക്കുന്നില്ല. എൻ്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ ഞാൻ പിന്മാറില്ല. മൗലികവാദത്തിനെതിരെ, തീവ്രവാദത്തിനെതിരെ, അസഹിഷ്ണുതയ്‌ക്കെതിരെ ഞാൻ പോരാടും. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി, സമത്വത്തിന് വേണ്ടി, മനുഷ്യൻ്റെ അന്തസ്സിന് വേണ്ടി ഞാൻ പോരാടും. ഞാൻ നിശ്ശബ്ദയാക്കപ്പെടില്ല. ഞാൻ നിശ്ശബ്ദയാക്കപ്പെടില്ല. എന്തു വന്നാലും.

നന്ദി. വളരെ നന്ദി.

തസ്ലിമ നസ്രിൻ